Onte comezamos no centro coas actividades do mes da ciencia, grazas a Nuria Trigueros quen dentro da materia de Física de 2ºBACH,  trouxo a conferencia "Do interior da materia ó corazón das estrelas", unha exposición ben interesante ó cargo de Daniel Regueira Castro, pertencente á IGFAE, o instituto galego de altas enerxías, grazas Nuria! 

 Hoxe tivemos a sorte de que viñeran ó noso centro Iris Justo e Miriam González, autoras do documental A memoria da raia, que fala das relacións de fronteira na época da posguerra.Como vén dixeron: é importante coñecermos a nosa historia para saber quen somos e cara onde debemos de ir. Grazas ás dúas!

Coñecemos o impacto ambiental do que comemos?

 

Esta é a pregunta coa que comezou a interesante charla impartida o día 9 de abril por María Jesús Sainz Osés, profesora do departamento de Produción Vexetal na Facultade de Veterinaria do Campus de Lugo e a que tivo oportunidade de asistir o alumnado de 4 de ESO.

PLANTANDO CARA AO LUME

“Plantando cara ó lume” é o título da charla á que asistiu o xoves 25 de febreiro, o alumnado de 4º ESO A e B. 

Beatriz Omil, doutora enxeñeira de Montes e Laura Fariñas, estudante de enxeñería forestal trataron o tema da xestión forestal sostible e os riscos e consecuencias dos incendios forestais. Unha enriquecedora charla que forma parte do programa "A Ponte" entre o ensino medio e a USC e deixa clara a necesidade que temos de plantarlle cara ó lume.

Podedes ver e escoitar a confererencia, premendo nesta LIGAZÓN

ENCONTRO DÍGOCHOEU 21 DÍAS.

Hoxe timevos no IES Taboada Chivite a inmensa sorte de poder contactar con Esther Estévez, Carlos Amado e Rocío Pérez, artífices do marabilloso proxecto "DígochoEu", que está a conseguir que o noso alumnado "conecte" co galego ou lle colla aínda más agarimo. Moitísimas GRAZAS polo voso inmenso labor a prol da nosa lingua e pola interesantísima e entretidísima videoconferencia de hoxe. Pasámolo xeniaaal!!!

Achegamos o vídeo que compartimos con eles, que reflicte a grande pegada que deixou Esther Estévez Casado no IES Taboada Chivite, do que foi alumna. A súa implicación no noso centro, o seu talento xa anunciaban o que ía vir despois...

Podedes ver o vídeo premendo na seguinte LIGAZÓN

"SÓ A CIENCIA NOS RESCATARÁ DA PANDEMIA"

 

Hoxe, día 16 de novembro, o alumnado de 1º de bacharelato, que cursa Anatomía Aplicada, puido asistir á videoconferencia da neurocientífica lucense Sonia Villapol Salgado, investigadora do Texas Medical Center (Houston, EEUU), organizada por Igaciencia en colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística e na que participaron outros oito centros galegos.

Un bo xeito de conmemorar o XI Día da Ciencia en Galego!

DEBATE SOBRE IGUALDADE DE XÉNERO CON ROSA TALLÓN, FISCAL E ANTIGA ALUMNA DO CHIVITE.

Hoxe, 9 de marzo, ás 17:00, no IES Taboada Chivite, tivo lugar un debate sobre igualdade de xénero coa fiscal Rosa Tallón (antiga alumna do noso centro). Asistiu o alumnado de 4º ESO. 
Rosa Tallón respondou dun xeito cordial e cunha linguaxe sinxela a todas as cuestións que lle plantexou o alumnado.
Moitas grazas por vir! 

SANTA BAIA DE MONTES, DE SABELA DOMÍNGUEZ SOUTO, NO TABOADA CHIVITE

Hoxe, a nosa exalumna Sabela Domínguez Souto presentou no IES Taboada Chivite a súa curtametraxe Santa Baia de Montes, gañadora do premio do público na última edición do Festival Internacional de Curtas Vía XIV de Verín.
A curtametraxe amósanos personaxes do pobo de Santa Baia os que Sabela foi gravando en diferentes sesións de rodaxe, despois de pasar tempo nese pobo para gañar a súa confianza. Ademais, é unha curtametraxe sobre o propio proceso de elaboración da curta, como reflicte a voz en off da directora. Se Santa Baia de Montes ía ser unha película sobre os incendios, acabou sendo algo completamente diferente, unha peza orixinalísima que nos leva ao mundo do pobo, da aldea....Ese mundo que oxalá non morra.
Moi pronto poderedes escoitar en RadioChivite unha entrevista con Sabela.
Moitísimas GRAZAS, Sabela, e sorte nos teus vindeiros proxectos!
Moitísimas grazas tamén a Manoli Maseda, coordinadora dos EDLG da provincia de Ourense, por ter vido ao noso instituto para asistir á proxección da curta da nosa ex-alumna e posterior coloquio.

APROXIMACIÓN FACIAL Á ANTROPOLOXÍA FORENSE: CIENCIA E ARTE AO SERVIZO DA HUMANIDADE

O día 2 de febreiro tivemos a sorte de contar no noso instituto co antropólogo forense, Fernando Serrulla e con Alba Sanín, estudante de Belas Artes e antiga alumna do centro. Impartiron unha charla moi interesante sobre a aproximación facial á Antropoloxía Forense para alumnado de 4º ESO e de 1º de bacharelato. Ademais, Fernando tamén desenvolveu un obradoiro con ósos reais dun feto de seis meses, dun adolescente e dun adulto para o alumnado de Anatomía Aplicada.

Moitas grazas aos dous por vir ao Chivite  e acercar a investigación científica á escola.
Podedes ver as imaxes desta actividade premendo na seguinte LIGAZÓN
Tamén podedes ler o resumo da charla e do obradoiro, así como a valoración persoal de Sheila Prieto Estévez de 1º BAC A, nesta LIGAZÓN

CONFERENCIA SOBRE OS BOSQUES DE FRONDOSAS AUTÓCTONAS: CONSERVACIÓN E XESTIÓN SOSTIBLE

A continuación aparece a reseña sobre esta conferencia realizada por María Pérez Luis de 1º BAC B:

 O xoves 16 de xaneiro tivemos a oportunidade de escoitar a un enxeñeiro de montes do Campus de Lugo (USC) para aprender moito máis acerca dos nosos bosques.

   En primeiro lugar, amosounos unha imaxe dunha plantación de eucaliptos, especie frondosa foránea á que se lle adican máis de 300.000 ha en toda Galicia. Isto é debido á gran capacidade de adaptación a diversos terreos e á súa produtividade. Non obstante, a extensión de especies frondosas autóctonas (afortunadamente) é maior, con máis de 400.000 ha de 3 millóns e atópase en aumento debido á despoboación do rural. Algunhas das árbores que podemos atopar nestes últimos son: carballos, freixos, cerquiños, nogueiras, bidueiros, cerdeiras…

   En Galicia tamén se mostra vexetación perenne, (Pinus radiata, piñeiro de Oregón, Pinus pinaster…), mais, onde se presenta maior diversidade é nos caducifolios, por exemplo, A devesa da Rogueira contén unhas 21 formas arbóreas diferentes.

   Tamén se resaltou a importancia da sostibilidade, concepto que se puxo en marcha polas mans das institucións no 1987 e que procura o desenvolvemento social- económico e a protección do medio ambiente de xeito equilibrado.

   A continuación, coñecimos as variantes que podemos atopar no noso territorio:

Soutos: Bosques de castiñeiros, tal e como o Souto de Rozavales (Manzaneda), o cal é un monumento natural. Este posúe un castiñeiro cun tronco de tal diámetro que se precisan aproximadamente unhas 15 persoas para rodealo.

Bidueiros/albelos: Normalmete mesturados con outras especies. Ex: O bidueiral de Montederramo.

Amieirais:  Bosques de amieiros. Un exemplo famoso son os amieiros pintados polo artista Agustin Ibarrola en Allariz.

Bosques de faias: Comúns nas serras de Lugo. Podemos citar á Fraga da Marronda (600ha), presente na Rede Natura e que a pesar de estar ameazada por outras especies, os amieiros xorden con forza ao xermolar ben baixo a sombra e ser propios do terreo.

Bosques de ribeira/galería: Freixos, carballos, bidueiros… Ex: Bosque da fervenza ou a Lagoa de Antela antes de ser desecada.

   Finalmente, tamén descubrimos que moi preto de nós tamén temos verdadeiras paisaxes naturais e faunísticas recoñecidas coma o Parque do Invernadoiro, aínda que este fora froito dunha plantación.

  En definitiva, considero que a información recibida é moi importante porque trataba o noso arredor e impartiuse dunha maneira entendible para todo o público. Ademais, resultou un tema curioso e ameno para aquelas persoas ás que lle interese o rural e a natureza máis achegada.

CONFERENCIA SOBRE O IMPACTO AMBIENTAL DO ARSÉNICO

O pasado venres día 10 de xaneiro recibimos no noso centro a Xosé Luís Otero, un investigador formado en múltiples campos e que pertence á Universidade de Lugo (asociada á de Santiago). O tema do que nos veu a falar aos alumnos de 4° da ESO e 1° de Bacharelato foi do arsénico coma un contaminante ambiental moi presente no mundo actual. As súas intencións eran claras, ademais de promocionar a súa universidade, pretendía achegarnos a máxima información posible sobre este problema tan descoñecido.

Primeiramente, comezou a describirnos o que causa o arsénico en humanos, morte en doses concentradas e en doses diluídas un gran número de enfermidades cutáneas e mesmo cancro. Despois pasou a explicarnos a situación en Bangladesh, un país do sureste asiático no que millóns de persoas sofren destas lesións por culpa de que os seus pozos de auga, feitos pola OMS están contaminados co devandito arsénico.

Ata o de aquí todo ben, pero despois pasou a explicarnos como foi todo o proceso de investigación ata chegar á verdadeira fonte da contaminación (un sedimento profundo que transmite o arsénico á auga) relatándonos as diversas hipóteses que se barallaron cun vocabulario e unhas explicacións químicas na miña opinión moi técnicas para as idades que tiñamos os espectadores. Con isto o que aconteceu foi que a explicación, aínda que boa, causara a perda de interese de moitos de nós ante a imposibilidade de entendela.

Despois desta primeira parte, pasou a contarnos o experimento que levou a cabo en colaboración con colexiados de Ecuador e Brasil sobre as concentracións de arsénico na auga destes países. Os resultados foron positivos xa que segundo nos explicou, os niveis dos tres estados están dentro do permitido, co engadido de que os niveis de España eran os máis baixos.

Para finalizar aconsellounos sobre como consumir arroz, unha planta que ao crecer inundada, é moi susceptible a contaminarse co arsénico, e suxeriunos lavar e facer unha cocción previa ao arroz que foramos a comer, para minimizar os riscos de inxerir o elemento tóxico.

A presentación foi certamente interesante, xa que nos informou sobre un problema que segundo eu penso é descoñecido para gran parte da poboación, descoñecemento que pode desembocar, como vimos en Bangladesh, en situacións verdadeiramente difíciles. Porén, non creo que fora unha presentación adecuada para rapaces da nosa idade. O primeiro motivo é o uso de tecnicismos demasiado avanzados para nós que comentei anteriormente e segundo, e para min máis importante, que non se pode facer nada en contra do arsénico.

 De acordo co que o conferenciante nos dixo, é unha contaminación 100% natural e que aínda que factores coma o uso de fertilizantes pódena agravar, se hai arsénico nos sedimentos, é moi difícil escapar del. O que a min me produce isto é que aínda que a charla me resultara interesante, pareceme un coñecemento baleiro e un tempo “perdido” que se puido ter empregado en falarnos dun problema ambiental combatible. Charlas deste tipo deberían ser empregadas en que nós, as xeracións do futuro, tomemos conciencia de procedementos incorrectos que se levan a cabo hoxe en día, para que polo menos a longo plazo, se reduzan estes problemas. De todos xeitos foi unha presentación interesante e ben tratada da que puidemos aprender moitas cousas.

Como conclusión quería expresar que aínda que lle atopara algúns fallos a esta conferencia, paréceme ben que se nos saque un pouco do ámbito escolar convencional e que aprendamos e nos conciencemos sobre temas dos que, de outro xeito, non teriamos información ningunha.

Francisco Fernández Rodríguez 1º BAC B

CONCURSO DE IMAXES PARA A PROMOCIÓN DA IGUALDADE DE XÉNERO.

O alumnado de 4º ESO do noso centro participará no "Concurso de imaxes para a promoción da igualdade de xénero e a prevención da violencia de xénero entre o alumnado da Eurocidade Chaves-Verín", enmarcado no Proxecto 0101_GNP_AECT_1_E (INTERREG ESPAÑA-PORTUGAL, Agrupación Europea de Cooperación Territorial Galicia-Norte de Portugal) e promovido pola Secretaría Xeral de Igualdade. 

Trátase dun concurso en liña de proxectos plásticos formados por fotografías, fotomontaxes, carteis, debuxos ou outras imaxes en formato dixital no que o alumnado reflexionará sobre a igualdade entre mulleres e homes e/ou sobre a violencia contra as mulleres e as nenas, nun marco de cooperación territorial entre Galicia e o norte de Portugal.

O próximo luns, 28 de decembro, ás 16:40, no salón de actos, realizarase unha palestra informativa dirixida ao alumnado participante, na que se introducirán os conceptos básicos para a participación informada no concurso: igualdade entre mulleres e homes, violencia de xénero e cooperación.

Estamos ante unha actividade interdepartamental, na que colaboran os tres titores de 4º ESO, o Departamento de Orientación, o Equipo Directivo, o Departamento de Plástica e o Equipo de Dinamización da Lingua Galega.

Pódense consultar as bases do concurso premendo na seguinte LIGAZÓN

EU QUEDO AQUÍ, E TI?

Xornadas en defensa do rural galego no IES Xesús Taboada Chivite.

Para máis información preme na seguinte LIGAZÓN

CONFERENCIA DE ANTÓN RIVEIRO COELLO

A continuación aparece a reseña redactada por un dos alumnos de 1º de bacharelato, que asistiu a conferencia:

O venres, día 1 de xuño, tivemos unha charla cun dos autores máis prestixiosos da narrativa galega contemporánea, Antón Riveiro Coello, na que nos contou importantes acontecementos da súa vida e do seu libro a” A ferida do vento”, que estivemos lendo este trimestre.

Contounos que de pequeno, quería ser guitarrista dunha banda de rock de éxito, xa que sabía tocar este instrumento bastante ben. Nunca pensara en converterse en escritor. Só  empezou a concentrarse en escribir cando coñeceu a súa futura muller, xa que vivían separados e comunicábanse a través de cartas. El tiña un talento innato para iso. A partir dese momento, decidiu participar nun concurso de escritores, no cal,  tiña que presentar unha novela en castelán. Pediulle axuda a un amigo co que traballaba, que lle axudou a traducir o seu relato en galego, a castelán. Presentou este relato nos dous idiomas. Tras un tempo, chegou a noticia de que gañara este concurso. A partir dese momento, empezou a presentarse a unha gran cantidade de concursos, moitos dos cales gañou. Gañar todos estes premios convertiuno nun gran escritor famoso e incluso foi nomeado fillo predilecto de Xinzo de Limia.

Toda esta charla foi contada dunha maneira moi cercana e atractiva. Polo tanto fomos capaces de prestar atención a cada un dos detalles que el narraba, foi unha gran charla.

Román Fernández López 1º BAC A

Ademais de ler o libro "A ferida do vento", os alumnos de 1º de bacharelato, realizaron presentacións sobre a súa biografía, que espuxeron na clase de Lingua e Literatura Galega.

Unha desas presentacións foi a realizada por: Luis Martínez Rodríguez, Alejandro Suárez Hervella e Rodrigo Justo Fernández de 1º BAC A.

VI XORNADAS DE TECNOLOXÍA DE GALICIA

As VI Xornadas de Teconoloxía de Galicia celebraranse os próximos 21 e 22 de abril no IES Xesús Taboada Chivite organizadas por APETEGA.

Nese contexto as 16:30 no Auditorio de Verín terá lugar a  A charla-espectáculo “Da roda ao láser” que será impartida por David Ballesteros, profesor e divulgador científico de gran experiencia especializado no mundo educativo, presenta un percorrido pola historia da humanidade e os cambios tecnolóxicos máis disruptivos, que permiten a entrada nunha nova era do coñecemento. Para dotala dun gran dinamismo, cada explicación irá acompañada con experiencias prácticas ilustrativas de gran espectacularidade.

Láser. Os láseres, por sorte ou por desgraza, non son como os vemos na Ciencia Ficción. Na charla analizarase a súa base tecnolóxica e os participantes poderán probar os usos que adoitan ser descoñecidos pola poboación, tales como a análise de aceites ou a construción dun microscopio low cost.

Para finalizar a charla, os participantes reflexionarán sobre as tecnoloxías que poderemos gozar nun futuro próximo. De forma ilustrativa, convidarase o público a xogar controlando a actividade cun lector de ondas cerebrais conectado ao seu cerebro.

CONFERENCIA VIITICULTURA

O pasado xoves 6 de abril, o alumnado de ciencias de primeiro e segundo de bacharelato asistimos a unha conferencia que tiña como tema principal a viticultura. Esta ía ser ofreciada por Julián, profesor de Enxeñería Agrícola na USC, e por Ángeles, profesora en Xinzo de Limia e colaboradora no doutorado de Julián.

En primeiro lugar comezou falando Julián, quen nos fixo una introdución ao mundo vitivinícola. Ao longo da historia, a viticultura foi cambiando e dende sempre a produción de viño foi moi importante e foise adaptando as distintas circunstancias (gustos, lugares, aromas, graduacións...). Ata fai unhos anos, a produción de viño estaba relegada a un ámbito máis rural e de autoconsumo, pero co aumento da globalización e o comezo dun incipiente mundo viticultor, a producción do viño foi aumentando as súas fronteiras e actualmente consómese mesmo no Xapón e en EEUU. Para adecuarse a este tipo de mercados hai que realizar estudos deste, coñecer as posibilidades que che brinda o lugar receptor, innovar en busca dunha mellor calidade e un montón de etcéteras. A búsqueda de novos mercados acarrea unha serie de problemas como: os novos destinos implican descubrir, en ocasión o traballo tense que levar só e eso acarrea dificultades, o tamaño importa (máis se é máis áxil), é preciso manexar ben a información, estar vixente ás mudanzas, e a máis importante, necesita unha boa cantidade de capital.

Tras rematar Julián, foi a quenda de Ángeles, a quen o tempo se lle botou enriba, xa que é un tema demasiado longo. Ela falounos sobre a agricultura de precisión e as técnicas e tecnoloxías empregadas. O mundo vitivinícola comezou a evolucionar cara o século XIX e acadou o seu máximo explendor no século  XX. Antes de mecanizar una produción hai que realizar un estudo permenorizado das variables que afectan ao terreos e os cultivos, tendo en conta a heteroxeneidade espacial dos mesmos e buscar un rendemento máximo. Para realizar estes estudos sèguense tres pasos: tomar datos, procesalos e actuar en consecuencia. As vantaxes que aporta a agricultura mecanizada son varias: traballase a tempo real, mellora a calidade do produto, predícense riscos como pragas, diminúese o impacto ambiental, prodúcese un aforro no consume de enerxía, 

optimízase o tempo de traballo e existe un control sobre a trazabilidade. Pero como toda cousa tamén ten inconvintes debido a que necesita unha elevada inversión e para a xente maior a tecnoloxía presentalle dificultades. As técnicas empregadas son varias como o emprego de GPS, SIG, sensores que captan a cantidade de colorofila, humidade, temperatura, etc.; tamén se empregan sistemas de teledetección, dispositivos electrónicos, sensores lidar, redes de comunicación...

Na miña opinión foi unha conferencia bastante interesante xa que nos introdución a un mundo que aquí no val temos moi presente, pero que non somos informados o suficiente sobre como funciona e grazas a esto agora sabemos algo máis do que nos rodea.

Miguel Alves Blanch 2º Bacherelato

O GALEGO É UN MUNDO. ANIK NANDI

O pasado venres 17 de febreiro, o alumnado de 1º BACH tivemos a sorte de acudir á charla “O galego é un mundo”, a cargo de Anik Nandi.

Nun galego tan fluído coma correcto, este sociolingüista de orixe bengalí amosounos a importancia da nosa lingua en diferentes facetas nas que non estamos acostumados a vela, como por exemplo o uso que podemos darlle en outros países e as facilidades que temos fronte a outros sendo bilingües.

Un dos puntos da charla foi facernos ver a diversidade lingüística que existe no mundo e tentar que fixeramos todo o posible por normalizar o galego e tamén para erradicar os prexuízos que tivésemos sobre a nosa lingua autóctona.

Nandi falou tamén dos estereotipos que se teñen das linguas, da importancia das que son minoritarias e fíxonos saber cal é a situación do seu país, facendo que todos nos interesaramos pola súa cultura e costumes.

Ao final da charla respondeu moi amablemente a todas as nosas dúbidas e penso que falo por todos os meus compañeiros cando digo que grazas as súas palabras démonos conta de que aínda que ás veces pensemos que unha lingua é inferior por ter menos cantidade de falantes, iso é completamente falso.   

                                                                                                                               Sara Guerra Sandoval

                                                                                                           O venres pasado, os alumnos de primeiro de Bacharelato asistimos a un discurso moi rechamante presentado por un recoñecido doutor en Filoloxía, Anik Nandi, procedente da zona este da India, concretamente onde o idioma bengalí predomina.

Foi unha exposición dos seus amplísimos coñecementos a tódolos niveis, ben sexan culturais, xeográficos e como non,  lingüísticos.

Que teñen en común todos estes conceptos?

A simple vista, pódese pensar que non teñen gran relación entre eles, porén, se pensamos un intre, e definimos mentalmente cada un deles, acabaremos por decatarnos de que están aínda máis conectados que tódalas conexións neuronais no noso cerebro.

Cultura, que é a cultura?

Que é senón cultura, que falar de lingua?

Para min, unha fonte inesgotable de cultura reside no saber. E o saber, non se pode máis que pasar de xeración en xeración mediante a fala, mediante a lingua, mediante o corazón.

Cando falamos de lingua, non só falamos do conxunto de letras que constrúen os seu alfabeto, senón de recordos, antepasados, historia, sentimentos e costumes.

Cando falamos de lingua, non falamos só de normas gramaticais. Estamos a falar de paixón, de compromiso, de respecto.

Como ían a respectarnos se non respectamos a nosa propia lingua? Aquilo que nos representa, aquilo que nos da un nome. Aquilo que as nosas cordas vocais entoan coa axuda da intención humana.

Polo tanto, sería razoable renegar ó saber porque non respectamos a lingua que se nos presenta coma un regalo? Non.

Imos coa xeografía.

Quizais é momento de pensar neste apartado, que o ámbito lingüístico ten máis que ver co mundo ético que o matemático (poboación, densidade, número de linguas dun estado).

Para que unha lingua sexa rexeitada, non só cómpre con que a deixemos desaparecer en perigo de extinción.

É suficiente con que abandonemos a historia que traía consigo. É suficiente, con que ensinemos ós nosos futuros fillos e fillas un só idioma, esquecendo a ampla capacidade de aprendizaxe que posúen nos primeiros anos de vida.

A educación, sexa no estado que sexa e en calquera momento da historia do ser humano, foi o motor e a nai que decidía cando algo ía apagarse coma unha estrela no universo, para non volver a acenderse nunca máis. Ou pola contra, os forza que conservaba os coñecementos que consideraba importante para o tempo e as circunstancias.

A conclusión pois, de este apartado, é que non importa o número de linguas que se dan nunha zona, nin o extensa que esta sexa. Senón a conciencia implantada nos individuos desa sociedade ante o aspecto lingüístico.

Todo se reduce á conciencia, a querer o que nos representa. Sexa galego, bengalí, ou calquera das sete mil linguas que nacen e morren no noso planeta. Se cada unha delas, comparte algo entre si, porque non íamos nós, os seres humanos, compartir tamén rasgos uns doutros?

Que mellor maneira, de dicilo coa palabra que máis merecen tódolos loitadores coma Anik Nandi.

Dhanyabaad (bengalí), grazas.

Esther Santiago              

AS NENAS E OS NENOS SOLDADO

O día 1  de decembro, os alumnos de bacharelato acudimos a una charla sobre os nenos e as nenas soldado, un tema moi grave na actualidade.

A charla comezou cunha breve introdución sobre que eran os nenos e nenas soldado. Son nenos de menos de dezaoito anos que foron recrutados de forma violenta, sobre os que se abusa psicoloxicamente con ameazas para combater nas guerras. As persoas que os recrutan son soldados do exército que tamén combaten nas guerrillas e que adestran a eses nenos para que eles tamén loiten.

Preto de 300.000 nenos e nenas están sendo obrigados a loitar en guerras actualmente, una cifra totalmente preocupante. Estes nenos e nenas forman o 10% dos ocupantes de moitos exércitos.

O país máis afectado é África, e dentro dese continente son países como República do Congo, Chad e Sudán os que máis involucrados se ven neste problema social. A parte de África tamén hai outros países nos que hai nenos e nenas soldado, como son Afganistán e Colombia, entre outros.

Na charla tamén se falou de Momar Badiane, un fotógrafo senegalés que realizou una exposición de fotografías sobre como se recrutan e se empregan ós nenos soldados.

Posteriormente, proxectáronse una serie de vídeos sobre este tema.

O primeiro vídeo trataba sobre varios testemuños de persoas que foran recrutadas cando eran moi cativos e sobre a parte máis difícil desa vida tan dura, que era a reintegración social. Cando eses nenos e nenas conseguían escapar desas guerras, a sociedade non adoitaba confiar neles, polo que era moi difícil a súa reinserción.

Nese mesmo vídeo, fíxose una pregunta moi interesante: Cando se deixa de ser vítima e se comeza a ser vitimario? É dicir, en que momento deixan os nenos de ser vítimas dun recrutamento e en que momento comen a ser asasinos, xa que aínda que o fagan de maneira formada, eses nenos ,na guerra, matan persoas.

En canto ao segundo vídeos, era un vídeo sobre unha historia concreta, a de un neno que non recordaba o seu verdadeiro nome, xa que cando estes soldados o recrutaron, asignáronlle un alcume de guerra.

O terceiro vídeo trataba sobre unha serie de testemuños de nenos que foran soldados xa dende moi cativos.

Por último, vimos un vídeo musical no que a canción trataba sobre os nenos e nenos soldados, e que foi composta por un famoso cantante español.

En canto a miña opinión, está claro que estou en contra desta atrocidade. Paréceme surrealista que en pleno século XXI siga existindo isto, cando nunca tivo nin sequera que comezar.

É moi triste o que lle fan a eses nenos, arrebatarlles os seus dereitos, obrigalos a empregar armas e ata matar xente, ás veces incluída a súa familia, con tan pouca idade, e aínda que tiveran moitos máis anos, seguiría sendo algo que non se podería consentir.

Isto é un grave problema social que deixou máis de dous millóns de mortes, unha cifra extremadamente alta.

Por sorte, a ONU programou un plan de axuda para baixar esa cifra de nenos e nenas recrutadas. Ao parecer está funcionando, pero non elimina de todo o problema.

O máis grave de todo, é que isto non é unha situación actual, senón que sempre existiron nenos e nenas soldados, e parece mentira, que pasados tantos anos non se conseguirá rematar con isto.

  

Saioa Zozaya Fernández

1º Bach A

Hoxe tivemos unha charla sobre a situación de nenos e nenas soldado en países do 3º e 2º mundo, e de como son adoutrinados, formados e a súa vida adulta.

A gran maioría dos nenos soldado son basicamente escravos tomados tras a conquista dun territorio, os pobres rapaces son extraídos de toda vida anterior que tiveran, e a súa educación é substituída polo ensino de calibres e armas.

Logo, presentaron os dous futuros posibles para os nenos soldado; un deles, o descenso na ira, no que un neno soldado en África se converteu nun sanguinario asasino de masas. Que hoxe en día se atopa en espera de xuízo, aínda que moitos dubidan no procedemento, no que me atopo, pois por unha parte, esa persoa atópase trastornada pola súa infancia, pero pola outra, o cortés non quita o valente, cometeu os crimes a conciencia.

Tamén se viu a outra cara da moeda, unha muller en Colombia, criada nas FARC, e reintegrada na sociedade, conseguiu adaptarse e mesmo ela fundou unha sociedade para ex-Nenos Soldado.

A situación continúa sendo que hai 300.000 nenos soldados aí afora, sen eu non poder facer moito por eles.

Jesús Alberto Raquel Pallares

 1ºBach A

Estes, son nenos e nenas de entre 6 e os 17 anos aos que obrigan a coller un arma para asasinar.

Si, isto é unha triste realidade que leva ocorrido dende hai moitos anos, por non dicir toda a vida. Eu coñecía isto, pero non sabía que puidese ser tan grave, non ata hoxe. O noso instituto convidou a Roberto Mansilla Blanco, que tivo o pracer de achegarnos información sobre estes casos. Comentou moitas cousas, e púxonos vídeos que a algúns de nós, puxéronnos a pel de galiña.

Aproximadamente arredor do mundo hai uns 300.000 nenos e nenas soldado. Primeiro fan a estes nenos vulnerables psicoloxicamente para que vaian con eles. Falounos sobre Momar Badiane, que é un debuxante senegalés que fai unha denuncia sobre estes nenos.

Tamén nos falou sobre Ongwen que foi un neno soldado dende os 10 anos e ao que xulgaron de todos os delitos que cometeu de adulto cando foi comandante dun grupo guerrilleiro.

Nun dos vídeos, aparecía unha rapaza que foi a un grupo de reintegración de nenos soldado, e falaba de que o peor é volver a integrarse nunha sociedade, porque non ten casa, nin diñeiro, nin emprego, está sen nada.

Estes nenos son como escravos, e prívanos dos seus dereitos, de ler, de escribir…

“Non sei nin ler nin escribir, pero sei o nome de todas as balas e metralladoras que hai”, estas son as palabras dunha nena que se atopa nesta situación.

Eu opino que é moi triste que rapaces da nosa idade e máis pequenos teñan que sufrir iso, pasar toda a vida loitando en conflitos que nunca terminan, e aínda que acaben, estes nenos teñen moito rancor acumulado. Moitas veces os comandantes míntenlle aos nenos para que maten, por exemplo, dinlle que eles foron quen mataron aos seus pais e teñen que vingar a súa morte. Os nenos teñen que xogar, ter unha infancia, aprender a ler, a escribir.

Elena Texeira Alvar

1º Bach A

DESCUBRINDO AS ROCHAS QUE PISAS

O venres 25 de novembro, alumnos de 1º e 2º de Bacharelato participaron nunha actividade organizada polos departamentos de "Xeografía e Historia" e de "Bioloxía e Xeoloxía", a cargo do ponente Francisco Canosa. A actividade "Descubrindo as rochas que pisas",  incluiu unha breve e concisa charla sobre a xeoloxía xeral de Galicia, así como un obradoiro con rochas. 

RESUMO DA CHARLA:

O tema principal da charla era a xeoloxía e as rochas que compoñían a paisaxe galega.

Aínda sendo ese o tema principal a charla pódese considerar que estivo dividida en varias partes:

- INTRODUCIÓN: O maior problema que ten a xeoloxía son as unidades nas que é medida, é dicir os millóns de anos, xa que non sabemos cuantificar moi ben o tempo ao que se refire, polo que debemos por como exemplo un ano, situando os eventos xeolóxicos en meses e días concretos.

-ESTRUTURA E DINÁMICA TERRESTRE: O estudo da dinámica terrestre comezou cando Alfred Wegener estudou o posible movemento das placas tectónicas. Posteriormente comprobouse que tiña razón e coa axuda de estudos posteriores puidéronse diferenciar varios tipos de bordos de placas, xa que en cada un deses tipos producíanse diferentes movementos: Bordos diverxentes, converxentes e de fallas transformantes. O descubrimentos destes diferentes tipos de bordos permitiu establecer a teoría da Tectónica de Placas, onde se explicaba que o motivo polo que as placas cambian a súa posición son os movementos de convección que se producen no manto.  Posteriormente estableceuse o Ciclo de Wilson.

-XEOLOXÍA DE GALICIA: A creación das rochas que conforman a paisaxe galega producíronse en varias etapas, e nunha posición diferente á actual a maioría delas: Fase oroxénica no Paleozoico, fase de Arrasamento no Mesozoico, e fase de Reactivación no Cenozoico. A evolución máis destacable destas rochas produciuse nesta última etapa, onde tamén se produciron notables cambios no nivel do mar.

 Segundo a posición desas rochas distínguense 3 zonas: Zona Asturoccidental Leonesa, Zona Galega Trasosmontes e Zona Centro Ibérica.

-USOS DA XEOLOXÍA: A xeoloxía pódese aplicar en moitos aspectos da vida cotiá, como pode ser o seu uso para saber con antelación os posibles fenómenos e catástrofes naturais que poden suceder e protexer a poboación. Ademais moitas explotacións de petróleo e gas natural entre outros non poderían haberse feito sen axuda das sondaxes e mapas xeolóxicos.

OPINIÓN PERSOAL:

Foi unha charla interesante, aínda que algunhas partes puideron ser máis amenas e interesantes que outras. Na miña opinión a parte máis interesante foi na que falou das rochas que abundan en Galicia, xa que moitas veces ao estudar xeoloxía estudamos as rochas en xeral, e facelo das rochas que abundan na zona onde nos vivimos pode causar máis interese e curiosidade, e tamén cando ao rematar a charla fomos ao laboratorio a identificalas.

Sofía Vivián Álvarez 1BACH-A

DOCUMENTAL CHICAS NUEVAS 24 HORAS E COLOQUIO CON MABEL LOZANO

Gustoume moito. Tiña oído falar dese tema, pero non tan a fondo, por iso  abriume os ollos e ensinoume valores que non tiña en mente. É un tema realmente serio que debería pararse.
Como muller ou nena, a calquera de nós, a calquera muller lle podería pasar, hoxe ou mañá, e por iso persoalmente moitas veces entendo os medos das nais a deixar soa a unha filla ou eses tipos de medos que non hai no caso dun fillo. Creo que o que vimos hoxe debería velo todo o mundo e que todos axudaramos no que se puidera a parar isto.

Katia Vidal de 3 ESO C

O visionado do documental _Chicas Nuevas 24 Horas_, como parte das actividades do IES X. Taboada Chivite no marco da conmemoración do _Día Internacional contra a Violencia de Xénero_, fíxonos reflexionar sobre a trata de mulleres e as actuacións que podemos realizar para erradicala. Ante situacións de inxustiza como esa, o alumnado de 3°A non dudou en unir as súas mans como símbolo de apoio á loita contra todo tipo de maltrato baixo o lema #NinUnhaMenos

Helga